prolog

Prolog

-Madie! Chodź Beronika już jest- krzyknęła moja mama z korytarza. Ale nerwy prawie zjadłam wszystkie paznokcie, ale w zasadzie nie wiem dlaczego się denerwuje przecież to nie pierwszy i nie ostatni mecz.

-Już idę- odkrzyknęłam zbiegając po schodach. Szybko pobiegłam do kuchni. Wyciągnęłam już wcześniej naszykowaną przez moją mamę wodę z lodówki. Schowałam ją do torby i podeszłam do Berki i przywitałam się z nią całusem w policzek.

-Cześć kochana, 

-denerwujesz się?- zapytała mnie przyjaciółka. Bez wahania jej odpowiedziałam.Tak się denerwuję że prawie pozjadałam sobie wszystkie paznokcie-obie się zaśmiały. Założyłam swój płaszcz, podniosłam torbę i już miałyśmy wychodzić gdy mój telefon zabrzęczał

-,, Po meczu idziemy na miasto, idziesz z nami, Berka też jest zaproszona- Clara”

szybko wystukałam odpowiedź:

,,Ok.”

-Mamo, po meczu idziemy z dziewczynami na miasto więc nie czekaj aż wrócę w razie czego to dzwoń. No doba to pa pa- pożegnałam się z mamą i dałam jej całusa w policzek. Szybkim krokiem poszłyśmy do auto mojej przyjaciółki i ruszyłyśmy.

-Też jestem zaproszona?-zapytała Berka.

-No jasne, Clara napisała że też Cię zaprasza- odpowiedziałam.

-Gdy się denerwujesz zachowujesz się jak Mariolka crazolka (czyt:krejzolka).- Nie odpowiedziałam jej tylko się zaśmiałam i głośno westchnęłam.

-Przebrane weszłyśmy z całą drużyną na boisko na rozgrzewkę. Minęła ona dość szybko bo nikt się nie sprzeciwiał trenerowi.-

-Mecz zleciał mi dość szybko, wygrałyśmy 3-0, tym samym kwalifikując się do półfinałów w Londynie. Szybko napisałam wiadomość do mamy o naszym zwycięstwie, odpisała mi że się cieszy. Relacje między mną a moją mamą są dość dobre ale i nie najlepsze, często kłócimy się o błahostki które zazwyczaj kończą się na łaskotkach.

-Właśnie wyszłyśmy z kawiarni gdy mój telefon zadzwonił.

-Numer nieznany. Odebrałam i usłyszałam męski lekko zachrypnięty głos mężczyzny.

-Dobry wieczór, przepraszam że przeszkadzam jestem komisarz Ken Smith, chcemy panią poinformować że pani matka nie żyje-zaczęłam się trząść gdyby nie ławka na którą usiadłam leżałabym teraz na ziemi. Wszystkie koleżanki do mnie podeszły trochę przestraszone moim zachowaniem

-Jak to nie żyje?- pojedyncza łza spłynęła mi po policzku.

-Miała wypadek, przechodziła przez pasy i potrącił ją samochód zmarła na miejscu.

-I co dalej? Co mam zrobić, nie dam rady sama, w mojej pracy za mało mi płacą abym pokryła wszystkie rachunki i wydatki-rozpłakałam się na dobre.

-Proszę się uspokoić-zaczął- niech pani przenocuje jedną noc u jednej z koleżanek my się wszystkim zajmiemy. Zadzwonimy do pani jutro i o wszystkim panią poinformujemy.

-Dobrze, jak coś będzie wiadomo to proszę mnie poinformować. Dobra noc.

-Dobra noc.

-Rozłączyłam się.

-Co się stało Madie?-zapytała Berka. Nie miałam siły o tym opowiadać ale zebrałam w sobie choć 1% , wzięłam głęboki wdech i zaczęłam.

-Moja mama... ona nie żyje- znowu się rozpłakałam. Dziewczyny nic się nie odezwały tylko mnie przytuliły. Tego mi trzeba było, odrobina czułości i zrozumienia. Nie chcę od nich współczucia, nie potrzebuje go, przecież to nic nie da.

-Tak nam przykro-zaczęła Monica- co teraz zrobisz?

-Nie wiem, pan Smith powiedział abym tą noc przespała u jednej z koleżanek-otarłam łzy z policzków- Berka mogę u ciebie przenocować.

-No jasne, nie mam nic przeciwko, moich rodziców nie ma więc dom jest pusty- oznajmiła. Pożegnałyśmy się ze wszystkimi i pojechaliśmy do domu mojej przyjaciółki. W samochodzie było strasznie cicho, nie mogłam wytrzymać tej ciszy ona wypalała mi uszy, w innych przypadkach cieszyłabym się nią ale teraz... teraz wolałabym porozmawiać lub czegoś posłuchać nawet kazań mojej byłej mamy. Leniwie wyciągnęłam rękę w stronę radia by włączyć jakąś fajną piosenkę. Leciała właśnie moja ulibona piosenka Katy Perry ,,roar”. Zaczęłam śpiewać a po czasie dołączyła do mnie Berka. Po skończonej piosence zaczęłyśmy się śmiać. Choć na chwilę zapomniałam o jej śmierci. Ona by chciała żebym zapomniała, tylko że nie potrafię zapomnieć(jak na razie).

Dotarłyśmy pod jej dom. Wzięłam swoją torbę i poszłyśmy w stronę drzwi frontowych. Berka zwinnie przekręciła kluczyk w zamku i otworzyła mi drzwi. Podziękowałam jej i weszłam do środka w stronę salonu. Dziewczyna podała mi moje ulubione kapcie w króliczki, od razu je założyłam na stopy, ale ciepłe.

- Może, obejrzymy jakiś film? Może komedię?-zapytała siadając na kanapie obok mnie.

-Ok, może romantyczną?- dziewczyna w odpowiedzi pokiwała potwierdzająco głową. Wstała i podeszłą do szafki pod telewizorem i wyjęła jakiś film. Poszła do kuchni zrobić popcorn. Usiadła obok mnie z miską i zaczęłyśmy oglądać.W połowie filmu zadzwoniła mój telefon,numer nieznany-znowu.

-Halo?

-Dobry wieczór, tutaj znowu komisarz Ken Smith. Wiemy gdzie będzie pani mieszkała. Wyjedzie pani do Londynu do ojca i dwóch braci.- oznajmił spokojnie. CO??!! Ja mam ojca i do tego rodzeństwo? Dlaczego mama mi nie powiedziała?

-Dobrze ja jestem u mojej koleżanki, na którą muszę być jutro gotowa?-zapytałam nerwowo bawiąc się suwakiem od bluzy.

-Przyjedziemy po panią jutro o 13:30, ale proszę być przygotowaną już o 13:00.

-Dobrze ja będę w domu się pakowała- oznajmiłam wchodząc do salonu. Omówiliśmy jeszcze szczegóły jak to będzie i życzyliśmy sobie dobrej nocy. Rozłączyliśmy się. Beronika do mnie podeszła i zapytała się co teraz, a ja jej wszystko wytłumaczyłam.

- To ja cię jutr odwiozę do domu i pomogę ci się spakować,ale na razie może połóżmy się spać